«Η ζήλεια μου με εμπόδιζε να δημιουργήσω μία «υγιή» σχέση…»

(Κατερίνα, 33 ετών)

Στην αρχή της ερωτικής μου ζωής πίστευα, ότι ήμουν απλά «ανασφαλής», αλλά κάθε χωρισμός με γέμιζε απογοήτευση και με έκανε να πιστεύω ότι δεν θα μπορέσω ποτέ να δημιουργήσω μία σταθερή σχέση στη ζωή μου και να γίνω ευτυχισμένη…

Πάντα είχα «θέματα» με την εμφάνιση μου. Στα 23 μου, μετά το χωρισμό από την πρώτη μου σχέση, πήρα αρκετά κιλά και αγωνίστηκα πολύ για να τα χάσω. Συγκρινόμουν πολύ με τις υπόλοιπες γυναίκες. Κάθε νέα μου σχέση ξεκίναγε με ενθουσιασμό και κατέληγε με φοβερή θλίψη και ενοχές.

Από την οικογένεια μου σπάνια έπαιρνα «επιβεβαίωση». Ενώ ήμουν αρκετά καλή στη δουλειά μου, δεν είχα ακούσει ποτέ ένα «Μπράβο σου, είμαστε υπερήφανοι για σένα!». Οι γονείς μου δεν ήταν ποτέ πολύ εκδηλωτικοί ούτε απέναντι σε εμένα και στα αδέλφια μου, αλλά ούτε και μεταξύ τους.

Μετά από τρείς μεγάλους χωρισμούς, στα 29 μου, άρχισε να με πιάνει ένα είδος κρίσης «Μα καλά, που πάω; Πάλι έμεινα μόνη μου! Πότε θα δημιουργήσω οικογένεια; Πότε θα κάνω ένα παιδί;». Τότε άρχισα να σκέφτομαι τι είχε πάει λάθος στη ζωή μου…

Η τελευταία μου σχέση είχε λήξει με πολύ άσχημο τρόπο. Παραδέχομαι, ότι είχα την ανάγκη να ελέγχω συνέχεια τον σύντροφο μου. Τον έπαιρνα τηλέφωνο σχεδόν κάθε 2 ώρες. Έμπαινα κρυφά στους λογαριασμούς και στο κινητό του, προκειμένου να σιγουρευτώ ότι δεν με απατά. Πολλές φορές, ενώ βρισκόμασταν έξω, πίστευα ότι κοιτούσε άλλες γυναίκες ή ότι τους έκανε νοήματα για να τις κολακεύσει.

Εκείνος στην αρχή, είχε γοητευτεί από αυτή μου τη συμπεριφορά, καθώς το εκλάμβανε όλο αυτό ως «ενδιαφέρον». Ωστόσο, μετά από 6 μήνες και παρά την υπομονή του, η δική μου στάση παρέμενε το ίδιο καχύποπτη και αρνητική. Μέχρι που κάποια στιγμή, έτυχε να κλίσει το κινητό του στη δουλειά από μπαταρία. Μέσα σε πολύ λίγη ώρα, το μυαλό μου είχε καταφέρει να φτιάξει αμέτρητα σενάρια εγκατάλειψης και απιστίας. Πήγα από τη δουλειά του και τον είδα να μιλάει με μία συνάδελφο του, και ενώ μου ορκίζονταν ότι συζητούσαν για ένα κοινό τους «project», εγώ του έκανα σκηνή μπροστά στους συναδέλφους του. Την επόμενη μέρα, μου ζήτησε να χωρίσουμε.

Για όλο αυτό, ευθύνονταν η «παθολογική ζήλεια» μου. Συμπεριφερόμουν τόσο παρορμητικά, χωρίς να μπορώ να το ελέγξω! Τότε και μετά από παρότρυνση μίας πολύ καλής μου φίλης, αποφάσισα να απευθυνθώ στο Ινστιτούτο του κύριου Ασκητή, το οποίο γνώριζα, ότι ειδικεύεται σε ζητήματα σχέσεων. Στα 29 μου, ένιωσα για πρώτη φορά, ότι μπορώ να αντιμετωπίσω τη μεγαλύτερη «πληγή» της ζωής μου, την ανασφάλεια μου...

Η φαρμακοθεραπεία με βοήθησε να ηρεμίσω και να δω τη ζωή μου στην πραγματική της διάσταση, χωρίς άγχος και πανικό. Η ψυχοθεραπεία με έκανε να αποκτήσω ουσιαστικό έλεγχο πάνω στις αρνητικές σκέψεις και στους φόβους μου, ενώ συγχρόνως μου έδωσε τη δύναμη να σχεδιάσω νέα, μεγάλα βήματα στη ζωή μου, χωρίς το φόβο της εγκατάλειψης και της μοναξιάς.

Σήμερα, μένω μόνη μου, έχω εξελιχθεί ακόμα πιο πολύ στον τομέα της δουλειάς μου και διατηρώ σχέση εδώ και ενάμιση χρόνο με έναν μεγαλύτερο μου άνδρα, με τον οποίο είμαι πολύ ερωτευμένη. Σε αυτή τη φάση της ζωής μου, νιώθω ότι είμαι σε θέση να μιλάω για πιο συνειδητοποιημένες επιλογές και δεν αισθάνομαι πλέον την ανάγκη να ελέγχω τον σύντροφό μου. Η ψυχοθεραπεία με έκανε να εκτιμήσω την αξία της «εμπιστοσύνης» μέσα σε μία ερωτική σχέση.


ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ