«Ο χωρισμός ήταν για εμένα το τελειωτικό χτύπημα…»

(Παναγιώτης, 55 ετών)

Το 2013, μετά από 25 συνεχόμενα χρόνια εργασίας, έμεινα άνεργος. Είχα 3 παιδιά που σπούδαζαν και μία γυναίκα στην εμμηνόπαυση, με αρκετά σκαμπανευάσματα στη διάθεση της…

Η σχέση μου με τη γυναίκα μου, τα τελευταία χρόνια, είχε αρκετή γκρίνια. Ομολογώ, ότι πίσω από την καθημερινότητα των παιδιών και μπροστά στην αγωνία μας να τα σπουδάσουμε, είχαμε «ρουτινιάσει» και εμείς οι ίδιοι ως ζευγάρι. Η σεξουαλική μας ζωή ήταν σχεδόν ανύπαρκτη. Μία φορά στους 6 μήνες και αν!

Η αλήθεια είναι, ότι είχαμε καταντήσει να τσακωνόμαστε με το παραμικρό και αυτό δημιουργούσε ψυχρό κλίμα ανάμεσα μας. Ήταν σαν να ψάχναμε μία αφορμή για να μαλώσουμε, ακόμα και μέσα από τις συζητήσεις με τα παιδιά μας. Κατά βάθος πιστεύω, ότι τα είχαμε κουράσει…

Παρ’ όλα αυτά, θεωρούσα, ότι το ζήτημα της ανεργίας θα άλλαζε έστω και λίγο τη στάση της γυναίκας μου, ότι θα την «μαλάκωνε». Στην πραγματικότητα όμως, ένιωθα, ότι εκείνη παρέμενε το ίδιο επικριτική και σκληρή απέναντι μου, σαν να με θεωρούσε ένοχο!

Όταν απολύθηκα, μετά από λίγο καιρό αναγκάστηκα να συνταξιοδοτηθώ πρόωρα. Τότε, ήταν η στιγμή που πραγματικά αισθάνθηκα, ότι είχα γεράσει και ότι η ζωή μου δεν είχε πια κανένα νόημα. Ήμουν σχεδόν όλη τη μέρα μέσα στο σπίτι. Δεν μπορούσα να φάω σχεδόν τίποτα και τα βράδια ήταν σχεδόν αδύνατο να με πάρει ο ύπνος. Σκεφτόμουν ξανά και ξανά τι μπορεί να είχε πάει λάθος στη σχέση μου με τη γυναίκα μου, με τα παιδιά μου, με τη δουλειά μου…

Εκείνη την περίοδο, η γυναίκα μου, μου ανακοίνωσε ότι χρειάζεται χρόνο και ότι θα πάει να μείνει για κάποιους μήνες μαζί με τη μητέρα της στην επαρχεία, έως ότου ξεκαθαρίσει μέσα της το πώς θέλει να συνεχιστεί η σχέση μας.

Παρ’ όλο, που αναγνώριζα την ανάγκη της να αναθεωρήσει μερικά πράγματα, αυτό ήταν για μένα ένα τεράστιο πλήγμα. Δεν ήθελα να διαλύσουμε την οικογένεια μας και ένιωθα ότι την αγαπούσα ακόμη. Μέρα με τη μέρα, η διάθεση μου άρχισε να πέφτει όλο και πιο πολύ, ώσπου κάποια στιγμή η κόρη μου ανησύχησε ότι έχω κατάθλιψη και κάλεσε στο Ινστιτούτο Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας.

Μετά από αρκετή σκέψη και συζήτηση με τα παιδιά μου, αποφάσισα ότι πρέπει να δεχθώ τη βοήθεια και έκλεισα ένα ραντεβού. Αρχικά, πραγματοποίησα μία συνεδρία μόνος μου, όπου όντως διαπιστώθηκε, ότι είχα αναπτύξει μία μορφή κατάθλιψης. Στη συνέχεια, μπήκα σε ατομική ψυχοθεραπεία. Λίγο καιρό αργότερα και αφού η διάθεση μου είχε επανέλθει, η γυναίκα μου θέλησε να επισκεφτεί και ίδια το Ινστιτούτο, έχοντας επιστρέψει πλέον στο σπίτι.

Όλα όσα είπαμε μπροστά στον ψυχοθεραπευτή μας έδειξαν, όχι μόνο ότι θέλαμε να είμαστε ξανά μαζί, αλλά και ότι έπρεπε να κάνουμε πολλές αλλαγές στη ζωή μας. Δεν μπορούσαμε να δούμε καθαρά ο ένας τις ανάγκες του άλλου. Συνεχίσαμε, κάνοντας συμβουλευτική θεραπεία ζεύγους αλλά και ατομική ψυχοθεραπεία ξεχωριστά.

Σήμερα, νιώθω ότι είμαστε ένα εντελώς διαφορετικό ζευγάρι, πολύ καλύτερο ακόμα και απ’ τις αρχές της σχέσης μας. Εγώ κατάφερα να αποδεχθώ τους νέους ρυθμούς και τις απαιτήσεις της ζωής μου, ενώ η γυναίκα μου μπόρεσε να διαχειριστεί τα συμπτώματα της εμμηνόπαυσης με πιο σωστό τρόπο.

Η σεξουαλική μας ζωή έχει γίνει πλέον πολύ πιο έντονη και πλούσια. Τα παιδιά έχουν αναλάβει τις δικές τους ευθύνες και εμείς συνεχίζουμε να απολαμβάνουμε τη ζωή μας από εκεί… που την αφήσαμε…!


ΧΡΗΣΙΜΟΙ ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ